Έγινε ο πόλεμος πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες, πρώτο
θέμα στα κανάλια… οι βομβαρδισμοί και οι σφαγές στη Συρία είναι πλέον ρουτίνα.
Κάθε επεισόδιο στο σήριαλ του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού επισκιάζει το
πολυδιαφημισμένο survivor. Οι ρεπόρτερ του
υπουργείου άμυνας έγιναν σταρ ισάξιοι με τους ποδοσφαιριστές του ελληνικού
πρωταθλήματος. Τι συμβαίνει, έχει αλλάξει κάτι; Πρέπει να ανησυχούμε ή θέλουν έντεχνα να μας πείσουν για κάτι; Μάλλον
συμβαίνουν και τα δύο. Πρέπει και να
ανησυχούμε και να είμαστε καχύποπτοι.
Ολόκληρη η ανατολική Μεσόγειος είναι μια
γεωστρατηγική βόμβα, ένα σημείο που διασταυρώνονται απίστευτοι ανταγωνισμοί. «Πετρέλαιο,
φυσικό αέριο, αγωγοί, ενεργειακοί δρόμοι, ΑΟΖ, ανακατασκευή ισοπεδωμένων
πόλεων», όλα αυτά ισοδυναμούν με ευκαιρίες πολύ μεγάλης κερδοφορίας, τα
αρπακτικά των πολυεθνικών είναι έτοιμα να αρπάξουν με κάθε κόστος. Οι ιαχές του
πολέμου φυσικά ξεκινούν πρώτα από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τους δυτικούς συμμάχους
τους, στον ίδιο χορό όμως μπαίνουν Ρωσία
και περιφερειακές δυνάμεις της περιοχής.
Όλες οι επιμέρους αντιθέσεις, όλες οι κοινωνικές ανακατατάξεις όπως η
δυσαρέσκεια ενάντια στα αυταρχικά καθεστώτα γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης
και εντάσσονται στους ευρύτερους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Δε βοηθούν εδώ
οι απλοϊκές αναλύσεις με τα δίπολα κακού-καλού(ή λιγότερου κακού). Ο καθένας
νοιάζεται για το δικό του συμφέρον, οι ισορροπίες είναι εύθραυστες, οι
συμμαχίες αλλάζουν συνέχεια, οι φίλοι γίνονται εχθροί και το αντίθετο αναλόγως
τη στιγμή και το σημείο. Η ένταση δεν αφήνει κανέναν ανεπηρέαστο, κανένας δε
μπορεί να προβλέψει πως και που μπορεί να εξαπλωθεί.
